De ervaring is niet van de persoon op de foto.
De ervaring is niet van de persoon op de foto.

Burn-Out

Ik ging op mijn 15e verjaardag gewoon naar school. De dag erna zat ik met een burn-out thuis. Dat was geen fijn gevoel. Ik was moe, uitgeput en voelde me lusteloos. Alles was zinloos. Op school had ik een heel zware tijd achter de rug. Ik deed tweetalig VWO en moest altijd heel veel doen, in een hoog tempo. Die stress heeft me genekt.

Het was wel heerlijk om thuis te zijn. Eindelijk was er even geen druk en geen haast. Wat snoepte ik veel in die tijd! Normaal eten deed ik bijna niet. Doordat thuis zitten kwam ik wel tot rust. Maar echt heel goed ging het niet met me, hoor!  Want eigenlijk  was het een vorm van depressie waar ik aan leed. Behalve de studiedruk was er nog wel meer aan de hand op school. In de klas voelde ik me een eenling. Ik vond geen aansluiting bij mijn klasgenoten. Die vonden mij maar raar. Het was een eenzame tijd voor mij. M’n gevoelens delen met andere mensen? Nee dat deed ik niet!

Gelukkig kwam ik al bij Mirre. Ik praatte daar veel en deed allerlei oefeningen. Het was heel fijn dat ze mij daar niet raar vonden. Ik voelde mij geaccepteerd. Erkend.

Begeleiding 

In de thuissituatie was ook al jaren van alles aan de hand. Ik heb een tweelingbroer. We zijn een eeneiige tweeling, maar bij ons is het echt niet zo dat we elkaar goed aanvoelen en zo. Mijn broer had veel woedeaanvallen, en hij  richtte zijn woede op mij. Dus was er vaak ruzie. Ik sloot me af, trok me terug in mezelf. We hadden, al sinds ik 8 jaar was, een gezinsbegeleidster.  Haar vertrouwde ik helemaal. Aan haar vertelde ik veel. En zij hielp me echt. Maar zij werd ziek en overleed toen ik 13 jaar was. Dat was een grote schok.

Toen ben ik met mijn tweelingbroer bij Mirre terechtgekomen, in de Jeugbegeleiding in de weekenden.  Het duurde best lang voor ik bij Mirre mensen ging vertrouwen. Dat kwam door de dood van de gezinsbegeleidster. Ik dacht: ‘Als ik mensen vertrouw, gaan ze dood!’ Ik moet erkennen, dat ze me bij Mirre ècht hebben gezien. En ze hebben me geholpen om mezelf terug te vinden. Ik weet nu wie ik ben. Het lukt me steeds beter om me niet steeds aan anderen aan te passen.

Ook hebben ze mij bij Mirre geleerd om beter om te gaan met de boosheid van mijn broer. Het gaat nu ook iets beter tussen ons. We hebben minder ruzie. Hoe ik onze relatie zou omschrijven?  We zijn broers. Gewoon broers. Op school gaat het veel beter. Ik zit in een leuke klas en werk vaak samen. Dat is fijn! Ik voel me geen ‘loner’ meer.

Mirre

Ik heb veel aan Mirre te danken. De Jeugdbegeleiding kwam op het goede moment. De jeugdweken, die ik ook bezoek, zijn erg leuk. Wat we daar zoal doen? Familieopstellingen, badsessies en allerlei oefeningen die me leren om boosheid en verdriet te uiten. Het helpt me echt. De jeugdweken zijn daarbij gezellig en ontspannen. Daarom denk ik dat ik voorlopig wel bij Mirre blijf komen.